Column: Winter in het Kalverdome
Van droom naar ijskoude realiteit
Sinds 1964 leeft basketbal in Leeuwarden. Onder verschillende namen; maar altijd met dezelfde droom: meedoen op het hoogste niveau. In 2004 werd die droom werkelijkheid toen Aris van de promotiedivisie promoveerde naar de eredivisie. Het was een sprong mogelijk gemaakt door Johan Meijer: basketbal-liefhebber en geldschieter. Zo ontstond Stichting Top Basketbal Friesland. Er volgden hoogtepunten, er kwamen dieptepunten. Tot in 2023 het doek viel: het jaar begon met een negatieve begroting en er kwamen geen sponsoren bij: faillissement. De kosten waren groter dan de baten.
Maar Leeuwarden gaf niet op. Kort daarna verrees LWD Basket, opnieuw gedragen door Johan Meijer. Een nieuwe start, een nieuwe hoop. Maar hoe lang nog?
Herfst in Siberië
Het is herfst, maar in het Kalverdome voelt het als Siberië. Zeven nederlagen op rij, een evenaring van het ramp seizoen 2023/2024. Maar nu met vijf wedstrijden 100 plus verlies. Nog nooit vertoont gedurende profbasketbal Leeuwarden. De kou zit niet allen in de temperatuur, maar in de sfeer. Coach Vincent van Sliedregt, al vijf seizoenen aan het roer, lijkt de weg kwijt. De slechtste seizoenstart onder zijn bewind. Niet dat hij dat zelf vindt. Hij schuift de schuld naar de spelers. “Het is een jong team,” liet hij in bevriende media noteren. Een klassiek excuus, maar klopt dat? Van de 13 contractspelers zijn er 9 ouder dan 23. Acht vormen de vaste kern. Hoezo jong team?
En dan het wrange detail: deze selectie is Vincent’s eigen creatie. Hij koos de spelers, tekende de tactiek en bepaalt de opstelling. Nu het monster niet loopt, roept hij: “jonge spelers!” Maar Vincent is niet uniek in zijn taalgebruik. Bij winst is goed gecoacht, bij verlies hebben spelers de opdracht niet goed uitgevoerd. Gelukkig voor hem: basketbal is een fatsoenlijke sport. Was hij voetbaltrainer, dan was hij allang ontslagen.
De waan van de rookie
Na jaren als assistent staat Vincent voor het eerst op eigen benen. Eerst bij Aris Leeuwarden, nu bij LWD Basket. Na het rampseizoen 2023/2024 – 33 wedstrijden en 23 verloren – volgde een succesjaar. Je verwacht daarna stappen. Maar wat krijg je als een rookie na een goed seizoen naast zijn schoenen gaat lopen en de ziel van de club naar zich toe wil trekken? Een schip dat niet vaart, maar zinkt. Luisteren naar mensen die het basketbal hier in Leeuwarden groot maakten? Hij behandelt ze als grofvuil of doet dat af met ‘supporterspraat’.
Zo stuurde hij een oud Aris-coach – laten we hem R.S. noemen – bij een training de zaal uit alsof hij een snotneus was. Een man die junioren naar een NK-finale loodste en vijf jaar het vlaggenschip van Aris (amateurs) trainde. Respect? Nul.
Leiderschap begint bij verbinding
Leeuwarder supporters zijn nuchter, maar ook kritisch. Kritisch als de maat vol is en er witte doekjes verschijnen. De vorige twee Belgische coaches, Tony van den Bosch en Ferried Naciri, begrepen dat leiderschap begint bij verbinding. Zij maakten tijd voor publiek, zelfs tijdens trainingen. Misschien leert Vincent dat ooit ook. Dat leiderschap niet begint bij afschuiven maar bij luisteren. Bij omgaan met mensen die het fundament hebben gelegd en die ook de komende jaren van de club houden. Want een trainer, ook Vincent, is een passant.
Tot die tijd
Winter in het Kalverdome. IJskoud. Maar onder het ijs ligt leven. Hoe lang nog? Dat hangt af van lef, luisteren en leiderschap.
