Wanhoop in Leeuwarden om slachtoffers aardbeving Turkije en Syrië
De klap van de aardbevingen in Turkije en Syrië dreunt ook na bij mensen uit de Turkse en Syrische gemeenschap in Leeuwarden. Ze maken zich grote zorgen over familie die in het rampgebied woont.
Het dodental van de aardbevingen die Turkije en Syrië afgelopen zondag troffen, is intussen opgelopen naar zeker 12.000 en de verwachting is dat dit nog verder zal oplopen. De eerste nacht na de ramp hebben veel mensen buiten of in hun auto geslapen, omdat ze bang zijn voor nieuwe aardbevingen. Dat terwijl het ook in Turkije en Syrië nu winter is.
Het getroffen gebied is groot en er wonen miljoenen mensen. Vooral in Syrië waren de omstandigheden door oorlog al slecht. Nu komt er een aardbeving overheen. Contact met het rampgebied is bijna niet mogelijk.
Bij kledingreparatiezaak King in Leeuwarden (zie foto) krijgen de Koerdische kledingmakers langzaamaan informatie over de eerste nacht na de ramp. “Ik heb zelf geen familie in het gebied, maar mijn collega heeft veel familie in Syrisch Koerdistan”, vertelt eigenaar Saäd Ramazan Ali.
Niet veilig
De man spreekt geen Nederlands, maar Ramazan vertaalt het antwoord op de vraag hoe het met die familie gaat. “Hij heeft zijn broer kunnen bereiken en die zegt dat ze drie dagen niet binnen kunnen zijn. Dat is niet veilig.”
Die broer en hun vader zijn slachtoffers geworden van geweld door het regime van Assad (de president van Syrië, red.). Daarom konden ze eerder niet vluchten en nu overkomt hun een ramp. “Wij maken ons hele grote zorgen om hen. Zijn vader is oud en ziek en ook zijn broer is psychisch slachtoffer door mishandelingen.”
Intussen komen er hier verschillende hulpacties op gang. Er is een gironummer geopend en onder andere moskeeën houden inzamelacties.
Snackbarhouder Musium Kotuz
De familie van snackbarhouder Musium Kotuz van eethuis Dede aan de Voorstreek heeft de aardbeving overleefd. Zijn ouders, vier zussen, twee broertjes, neefjes en nichtjes overleefden de aardbeving wonderwel maar bivakkeren nu in een container op straat. Het waait en sneeuwt. Hun appartementen in flatgebouwen staan op instorten. Ze kunnen er niet in. In de Leeuwarder Courant vertelt Kotuz: “Wat moet ik? Ik wil niet hier zijn, ik kan niet daar zijn, wat moet ik, ik kan niks doen, ik doe maar wat ik altijd doe.” Kotuz is wanhopig: “Mijn moeder zei: we gaan in ons huis dood of hier op straat, wat is het verschil?”
