IN MEMORIAM in de LC: Jane Rose Kelly Clarent (66) wilde mensen blij maken

De Leeuwarder  Courant heeft vrijdag in de rubriek IN MEMORIAM een verhaal gepubliceerd over onze onlangs overleden collega Jane Rose Kelly Clarent (1958-2024). De schrijver van het artikel is André Horjus.

Jane Rose Kelly Clarent (66) wilde mensen blij maken

‘Ze was eigenzinnig op een leuke manier’

‘Ze was eigenzinnig op een leuke manier’’, zegt Edwin Welling (39) over zijn bijzondere moeder, die in Leeuwarden en omstreken bekendstond als Jane Rose Kelly Clarent.

‘Deze paradijsvogel van 66 jaar oud is uit de lucht geschoten en begrijpt niet waarom’, stond er in juni boven de rouwkaart. Hierop prijkte naast haar artiestennaam ook haar echte naam: Klaziena Jolanda Olijnsma. Zelf gaf ze lange tijd de voorkeur aan ‘Jane’. Haar artiestennaam was ooit door een kennis in een café in Leeuwarden verzonnen.

“Ze was in paniek’’, vertelt dochter Mariska Zwalua-Welling (36) over de laatste weken van haar moeder. “De woorden boven de rouwkaart waren háár woorden. Waarom moet mij dit overkomen?, vroeg ze zich steeds af.’’

‘Dit komt niet goed’
Het was allemaal erg snel gegaan. Mariska weet nog goed dat ze op zondag 19 mei, eerste pinksterdag, met haar moeder naar de Dokterswacht was gereden.

Jane voelde zich niet goed en was erg benauwd, herinnert Mariska zich. “Ze stapte uit de auto en ik wist het meteen: dit komt niet goed. Mama was erg afgevallen.’’

‘Het valt vast mee’
Jane wist het zelf ook. “Dit wordt mijn einde Marisje’’, zei ze in de spreekkamer bij de dienstdoende huisarts. “Ik heb longkanker.’’ Mariska probeerde haar moeder toch nog wat moed in te praten: “Rustig blijven, het valt vast mee.’’

Jane was zangeres, (paal)danseres, spiritueel medium en verslaggever/presentator bij Omroep Leeuwarden. Ze viel op door haar extravagante, veelal zwarte uitdossingen: een breedgerande hoed – ooit gekocht bij een concert van André Hazes senior – een korte rok, netpanty’s en cowboylaarzen.

‘Moet die rok nou zo kort?’
Vroeger, op het schoolplein, kreeg ze nog weleens commentaar van andere moeders: “Moet die rok nou zo kort?’’ Daar trok Jane zich niks van aan. “Als jij ooit zo’n figuurtje hebt als ik, dan praten we nog eens verder’’, luidde haar respons.

“Ze was eigenzinnig op een leuke manier’’, zegt zoon Edwin Welling, “maar voor ons was ze vooral gewoon een lieve, zorgzame moeder. Alles kon. We gingen wel drie keer per jaar naar Center Parcs terwijl ze het zwembad haatte.’’

‘Hoogsensitief en spiritueel’
Niet alleen qua uiterlijk viel Jane volgens haar dochter uit de toon, ook qua karakter. “Ze was hoogsensitief en spiritueel. Daar is tegenwoordig veel meer aandacht voor, maar dat werd vroeger niet echt begrepen.’’

Voor het interview zijn Mariska en Edwin teruggekomen naar de ouderlijke woning: landhuis Snakkerstate in Snakkerburen, in de volksmond ook bekend als ‘het roze huis’.

‘Het gras moet wel gemaaid’
Broer en zus – geboren uit een eerder huwelijk van Jane – groeiden hier samen op en komen nu nog vaak langs om huis en tuin te onderhouden.

“Het gras moet natuurlijk wel gemaaid’’, zegt Edwin op het royale balkon op de eerste verdieping, met fraai uitzicht op de Dokkumer Ie.

Hier zat hun moeder ook geregeld op warme zomerdagen, zwaaiend naar de voorbijvarende bootjesmensen. “Ik ben hier een grote toeristische attractie’’, vertelde ze in juli 2011 aan deze krant.

‘Tikkeltje aangedikt’
“Hele schoolklassen komen zwaaiend voorbij. Mensen hangen uit hun bootjes om foto’s te maken. ‘Hé, Jane Rose Kelly!’, roepen ze dan. Ik heb Snakkerburen echt op de kaart gezet.’’

Wellicht is dat een tikkeltje aangedikt, meent Mariska, maar feit is wel dat haar moeder hield van aandacht. “Ze wilde, net als iedereen, gezien worden. Tegelijkertijd kon ze ook heel bescheiden zijn en zich verwonderen: is al die aandacht echt voor mij? Dat was een beetje dubbel.’’

‘Alles ademt haar geest’
Het huis voelt voor Mariska nog steeds heel vertrouwd, al heeft de bewoonster het tijdelijke voor het eeuwige verwisseld: “Haar spirit en energie zijn nog voelbaar aanwezig.’’

“Alsof ze elk moment binnen kan wandelen. Alles ademt haar geest: van de zelfgemaakte borduursels tot de kerststallen die het hele jaar bleven staan.’’

Ook Jaap Keunen (79) is voor de gelegenheid langsgekomen. Hij, voormalig muziekdocent en dwarsfluitist, was de laatste vijf jaar de vaste partner van Jane. De twee hadden een latrelatie.

‘Lang niet zo intens’
Jaap kan zijn tranen amper bedwingen. Zijn eerste vrouw verloor hij ook aan kanker. In Jane hervond hij de liefde. “Ik hield heel erg van die vrouw. Eerder had ik een huwelijk van 45 jaar. Ook best goed, maar lang niet zo intens.’’

“Jaap heeft mij de wereld laten zien’’, had Jane haar kinderen verteld. “New York, Egypte, Turkije’’, zegt Jaap. “En overal maakten we muziek samen: op luchthavens, in treinen en op terrassen.’’

Hij speelde dwarsfluit en zij nam de zang voor haar rekening. “Mensen blij maken, entertainen, dat vond ze prachtig’’, zegt Mariska.

The House Of The Rising Sun
Ook op de Leeuwarder vrijdagmarkt liet het duo geregeld van zich horen met klassiekers van het kaliber The House Of The Rising Sun.

Niet alleen hield Jane van mensen, ze was ook gek op dieren. Katten in het bijzonder. “Een soort majoor Bosshardt voor zwerfkatten’’, aldus Mariska. “Op het hoogtepunt liepen hier wel 25 katten rond die allemaal door haar werden verzorgd.’’

‘Jij was er niet bij’
Op dinsdag 18 juni overleed Jane. “In mijn armen’’, zegt Jaap. “Nee hoor’’, corrigeert Mariska, “dat heeft ze helemaal alleen gedaan in het MCL. Jij was er niet bij en wij uiteindelijk ook niet.’’

Jane had volgens haar kroost altijd heel duidelijk gemaakt: “Ik wil niet sterven waar mijn kinderen of anderen bij zijn’’. Wel had Mariska op de laatste avond de hand van haar moeder vastgepakt.

‘We gaan niet waken’
“Ik weet niet hoe dat moet, doodgaan’’, had Jane haar dochter gezegd. “Probeer je over te geven’’, antwoordde Mariska. “Love you .’’ En ook: “Nee, we gaan niet waken. Ik ga nu weg.’’

Omdat Mariska heel goed begreep dat dát de wil was van haar moeder: “Het is die energetische verbinding tussen moeder en dochter. Bijna magisch.’’

In haar slaap overleden
Buiten stond de taxi klaar. Terwijl de chauffeur met Mariska over de Lekkumerweg richting Snakkerburen reed, ging de telefoon. Edwin.

Het ziekenhuis had hem net medegedeeld dat hun in slaap gebrachte moeder was overleden. Mariska zegt het op haar eigen manier: “Ze is er stiekem tussenuit geknepen.’’

‘Lachen is gezond’
Edwin is niet zo spiritueel. Hij glimlacht wat. “Lachen is gezond’’, zegt Edwin zonder verdere toelichting. Wel is hij blij dat zijn moeder, voorzien van een paar zuurstofflessen, de dertienwekenecho van zijn zoontje nog kon bewonderen, zo’n twee weken voor haar verscheiden. “Dat is toch wel erg fijn en dat vond ze zelf ook heel mooi, al had ze stiekem gehoopt op een meisje.’’

André Horjus

Bron: Leeuwarder Courant