COLUMN: Van Rookie naar Roekeloos
Hoe een piepklein succes de bescheidenheid kan verstikken.
In 2021 kwam er een man in Leeuwarden, een basketbaltrainer met een droom. Niemand kende zijn naam. Hij was een rookie, ‘trots’, dat hij werd gevraagd als hoofdtrainer bij Aris Leeuwarden. Maar wat begon als een bescheiden avontuur, eindigt vier jaar later in een verhaal dat wringt. Want soms kan bescheidenheid verdwijnen, maar ook vergiftigen.
Van Niemand naar Iemand
Het begon allemaal zo mooi. De rookie trainer – laten we hem voor het gemak “Vincent” noemen – kreeg de kans om een eredivisie team te leiden. Met energie, tactisch inzicht en een flinke dosis bravoure wist hij het team naar een onverwacht succesvol seizoen 2023/2024 te loodsen. De tribunes vulden zich steeds meer. En Vincent? Die groeide. Niet alleen in ervaring, maar ook in ego.
De Deur Dicht voor Fans en lokale media
Nu, vier jaar later, is Vincent niet meer de bescheiden nieuwkomer. Hij is naast zijn trainerschap in Leeuwarden, gepromoveerd tot trainer van de Oranje dames. Een eervolle stap, al werd er slechts één wedstrijd gewonnen. Toch lijkt die promotie alle bescheidenheid definitief uit zijn vocabulaire te schrappen. De lokale media, ooit bondgenoten, wordt genegeerd. Afspraken worden niet meer nagekomen. Nu wordt een analyse van de wedstrijd alleen met de ‘hogere media’ gewisseld.
Ook wil Vincent geen toeschouwers meer in de zaal tijdens trainingen. Geen oud-spelers, geen hondstrouwe fans. En dat terwijl er de afgelopen jaren zelden meer dan één of twee mensen op een bankje langs de kant zaten.. Eén van hen – een vaste bezoeker, een man die al decennia lang soms een training bijwoont, die de sport ademt – werd onlangs zonder pardon de zaal uit gestuurd.
Wat Ging Hier Mis?
Is het de promotie naar Oranje die Vincent vleugels gaf? Of is het de illusie van grootsheid die doet vergeten waar hij begon. Want laten we eerlijk zijn: een trainer zonder publiek is als een toneelspeler zonder applaus. En in Leeuwarden, waar basketbal leeft in de harten van velen, is het juist die kleine groep, zoals de eenzame bankzitter, die het basketbal vuur brandend houdt.
Respect is geen luxe in de sportwereld. Het is een fundament. En als je dat fundament afbreekt, blijft er weinig over behalve holle woorden en lege zalen.
De les voor Trainers
Elke rookie droomt van succes. Maar succes zonder nederigheid, is als een basket zonder net: je kunt scoren, maar het voelt leeg. De mensen op de tribune zijn vaak de eersten die je naam roepen en de laatsten die je doen vergeten. Behandel ze daarom niet als indringers, maar als bondgenoten.
Ook Vincent heeft nog tijd om het tij te keren. Om de deur weer open te zetten. Om te erkennen dat grootheid niet zit in succes, maar in hoe je omgaat met de mensen die je onderweg tegenkomt.
Hondtrouwe bezoeker
Misschien zit dan ook die trouwe bezoeker binnenkort weer op zijn vaste plek. Een man die al decennialang, één keer in de week of één keer in de veertien dagen de training bijwoont, en die de basketbalsport ademt. In zijn aanwezigheid schuilt de ziel van de sport.
