Joël Knobbe schrijft Leeuwarden tot leven
Wat nou als er opeens een vermoorde vrouw op de trappen van het gerechtsgebouw ligt? Dat is (gelukkig) een fictief verhaal, maar wel een verhaal dat verteld moest worden volgens Joël Knobbe. Deze jonge auteur heeft zijn debuut detective geschreven van de reeks Meijer. In deze reeks schrijft Joël over het leven van een ontslagen journalist, die in café Scamele in Leeuwarden werkt. Wie is de vermoorde vrouw en waarom is zij vermoord? Dat kan je in het boek “MEIJER – de Scamele en de moord op de vrouw zonder verleden” lezen.
“Het moest eruit”
Wanneer je met de 26‑jarige Joël Knobbe spreekt, merk je meteen dat verhalen zijn leven zijn. Hij vertelt ze, hij leeft erin, en hij neemt je helemaal mee. “Ik kon altijd al goed navertellen wat ik in mijn hoofd zag,” zegt Joël. Inmiddels heeft Joël drie boeken af, met nog een stapel onafgemaakte verhalen op zijn laptop. En als het aan hem ligt, blijft hij nog lang doorgaan. Joel is opgegroeid in Leeuwarden, maar zijn thuis vond hij nooit op één plek. Zijn eerste boek, Scherven van Vertrouwen, beschrijft zijn eigen jeugd. Zijn jeugd was volgens hem een moeilijke tijd met weinig stabiliteit. Vanaf zijn zesde tot zijn veertiende woonde hij bij zijn opa, die tot de dag van vandaag nog steeds een grote rol speelt in zijn leven. Tussen zijn veertiende en tweeëntwintigste woonde Joël op verschillende woongroepen in Friesland. In Leeuwarden ging het goed, maar in Damwoude vond hij het minder leuk. “Iedereen spreekt daar Fries en kent elkaar. Ik voelde mij er niet thuis”, geeft Joël aan. Toch kijkt hij over het algemeen positief terug op deze periode. “Het was leuk. Tot het niet meer leuk was.” De biografie was zijn manier om dat verhaal van zich af te schrijven. “Het moest eruit,” zegt Joël. Het was persoonlijk, soms pijnlijk, maar ook nodig. Naast het schrijven van zijn biografie, heeft ook nieuwe vriendschappen veel verandert voor Joël. Een daarvan nam hem mee naar het voetbal, en sindsdien heeft Joël een seizoenkaart van Cambuur. Zo bouwde hij een nieuwe familie, zoals hij het zelf noemt. Zijn grote voorbeeld in televisie is Kees en Co, en dan vooral Simone Kleinsma. “Als ik me rot voel, zet ik dat aan. Het is mijn soort medicijn. Het voelt als thuis.”
De wereld van Meijer
Na zijn biografie volgde een ander soort boek. Een warm verhaal over vriendschap tussen een jonge man en een oudere vrouw. Dat idee ontstond nadat Joël anderhalf jaar mantelzorger was geweest voor een oude begeleidster. “Ik vroeg me af: wat gebeurt er als twee totaal verschillende mensen elkaar vinden op een onverwacht moment?” Toch bleek zijn grote passie ergens anders te liggen: detectives. Via de vader van zijn beste vriend kreeg hij de vraag: waarom schrijf je niet een echte detective? Baantjer bestaat al, Agatha Christie ook. Waarom niet iets nieuws, iets Fries? Iets dat zich in Leeuwarden afspeelt? Daar heeft Joël niet lang over hoeven nadenken. “Leeuwarden is mijn stad. Mijn thuis. Ik wilde iets schrijven dat hier hoort.” En zo ontstond Meijer, zijn hoofdpersoon: een journalist met een scherpe tong, een sigaret en een kop koffie. Iemand die gecanceld is nadat hij iets zei over de Amsterdamse burgemeester. Iemand die alles verloor, maar zijn trots hield. Een doodgewone man die moorden oplost.
Het centrum van Joëls detectivewereld is café Scamele. Een plek die ruikt naar koffie, bier en verhalen. De stamgasten kennen Meijer en Meijer kent de stamgasten. Het is een plek waar iedereen samenkomt en waar Joël zelf ook graag komt. Soms zelfs in zijn eigen verhaal: in het boek zit een scène waarin een jongen achter zijn laptop zit te schrijven. Dat is hij zelf. De eerste Meijer‑detective opent met een moord bij het gerechtsgebouw. Een vrouw in een kimono is meerdere keren neergestoken. De oudste sekswerker van de stad en een vrouw zonder verleden. Meijer duikt in haar leven, terwijl Joël de lezer meeneemt naar Leeuwarden, Frankrijk en terug. Het boek eindigt met een cliffhanger; precies zoals Joël het zelf graag ziet. Het tweede deel is al in volle gang. “Het eerste deel was een introductie,” vertelt hij. “Nu ken ik mijn personages en nu kan ik echt los.” In dat nieuwe verhaal wordt een politica vermoord bij het station in Leeuwarden. Het wordt spannender, politieker en ook psychologischer.
Wat brengt de toekomst?
Joël schrijft niet alleen boeken, maar leest ook veel. Hij leest veel detectives, zoals Baantjer, maar vind ook de boeken van Wendy Louise mooi. Net als Simone Kleinsma, heeft ook zij een belangrijke rol gespeeld in het (schrijvers)leven van Joël. Hij geeft aan dat zij een grote motivatie was om door te gaan met schrijven. “Zonder haar was ik waarschijnlijk nooit verdergegaan”, geeft Joël aan. Maar niet alleen boeken zijn weggelegd voor Joël. Ook series zoals Flikken Maastricht en de Amerikaanse serie, Only Murders in the Building kan hij erg van genieten. “Soms lopen series te lang door,” zegt hij. “Maar als het personage sterk is, maakt dat niet uit.” Zo denkt hij ook over Meijer. Hij heeft ideeën voor zeker vijf delen. Op zit moment weet hij ook al hoe Meijer eindigt. “Maar dat kan over een jaar weer veranderen”, geeft Joël aan. Ondertussen denkt Joël verder dan alleen aan boeken. Hij wil series schrijven en misschien scripts voor de televisie. “Het moet verfilmd worden,” zegt hij over zijn boeken. Op de vraag voor wie de boeken zijn geeft hij aan dat hij doet het vooral voor “de gewone mens”. Geen ingewikkelde literatuur, maar het Baantjer‑gevoel: toegankelijk, spannend en herkenbaar. Zijn doel is om twee keer per jaar een nieuw boek uit te brengen. Het liefst blijft hij alles zelf uitgeven. “Uitgevers vinden mijn personage misschien te rechts,” lacht hij. “Maar Meijer is gewoon Meijer. Hij is ieders vriend.”
